ه!

 

17-18 ساله که بودم و کسی برای شروع یه رابطه، از ظاهرم حرف میزد و اشاره ای به شخصیت و شناخت و فهم و این موضوعها نداشت... از نظر من متهم بود به ظاهربینی و هزار و یک ایراد معرفتی و جهان بینی و ....

چند سال بعد فکر می کردم منطقا باید در مرحله اول نه خیلی اما کمی جذابیت ظاهری برای کسی وجود داشته باشه تا جذب طرف مقابلش بشه و بعد بخواد که اون آدم رو بشناسه....

حالا چندین سال از اون فکرها و نتیجه گیریهای متنوع گذشته... الان اساسا توقعی ندارم که چه ظاهری و چه باطنی کسی از من خوشش بیاد!!! یعنی پیش فرضی وجود نداره کلا....!!!

اگر خوشش اومد خوب اومده دیگه، خدا رو شکر!!! اگر هم نیومده، خوب نیومده دیگه!!! کاری از دست من برنمیاد!!!

 

 

/ 0 نظر / 21 بازدید