فردا که بشه 22 سال از اون اتفاق می گذره. اتفاقی که

 شاید مسیر زندگی من، مامان و بهداد رو کاملا تغییر داد.

و این تغییر مسیر در مدت زمان طولانی 22 سال کافی بود

تا من تقریبا متقاوت با بقیه همسن و سالهام بزرگ بشم.

نمی دونم خوبه یا بد ولی فکر میکنم بدون اینکه بخوام

همونی شدم که سهراب با خودش زمزمه می کرد:

« وسیع باش تنها، و سربزیر و سخت »

غیر از این تاثیرهای دیگه هم داشته، مهمترینش اینه که

از مرگ نمی ترسم....و... حتی فکر می کنم مثل بابا همون

45 سال بس باشه برای زندگی کردن. چون فکر میکنم این

بیشتر زنده مانی تا زندگانی....

 

****

 

                                                                       I should be glad of another death

                                                                                                                   T.S. Eliot

 

بزرگ بود و از اهالی امروز بود

و با تمام افقهای باز نسبت داشت

و لحن آب و زمین را چه خوب می فهمید

صداش

یه شکل حزن پریشان واقعیت بود

و پلکهاش

مسیر نبض عناصر را به ما نشان داد

و دستهاش

هوای صاف سخاوت را ورف زد.

و مهربانی را به سمت ما کوچاند...

...و رفت تا لب هیچ

و پشت حوصله نورها دراز کشید

و هیچ فکر نکرد

که ما میان پریشانی تلفظ درها

برای خوردن یک سیب

چفدر تنها ماندیم

 

                                             "سهراب سپهری"