حالا که می روی...

                         یادت باشد به یادت بسپار

کسی را که تو

                     « هیچ کس »

                                     می شناختیش

دیده به راه تو می ماند...

شاید که بیایی

                  یادت باشد به یادت بسپار

دو چشمی را که هر روز غروب

                        کنار پنجره منتظر می ماند و

هزار بار « امن یجیب » می خواند

تا تو بیایی...

و تو که می آمدی و ...

                          می رفتی و ...

پیش خودت می گفتی

امروز هم

             هیچ کس

                           مرا ندید...