پر كن پياله را كاين آب آتشين 
 ديري است ره به حال خرابم نمي برد! 

 اين جام ها _ كه در پي هم مي شود تهي_ 
 درياي آتش است كه ريزم به كام خويش 
 گرداب مي ربايد و آبم نمي برد 

 من با سمند سركش و جادوي شراب 
 تا بيكران عالم پندار رفته ام 
 تا دشت پر ستاره انديشه هاي گرم 
 تا مرز نا شناخته مرگ و زندگي 
 تا كوچه باغ خاطره هاي گريز پا 
 تا شهر يادها... 

 ديگر شراب هم 
 جز تا كنار بستر خوابم نمي برد 

 هان اي عقاب عشق 
 از اوج قله هاي مه آلود دور دست 
 پرواز كن به دشت غم انگيز عمر من 
 آنجا ببر مرا كه شرابم نمي برد... 
 آن بي ستاره ام كه عقابم نمي برد 

 در راه زندگي 
 با اين همه تلاش و تمنا و تشنگي 
 با اينكه ناله مي كشم از دل كه : آب...! آب...! 
 ديگر فريب هم به سرابم نمي برد 

 پر كن پياله را... 

 

 

 

                                                                                             فريدون مشيری