به معحزه می ماند تولد.... چشم گشودن بر این جهان عظیم و عجیب که هیچ کس را یارای  مقابله با آن نیست؛ چیزی جز معجزه نمی تواند باشد... و البته زندگی با همه داستانهای تو در تو و گاه جدابش....

و چه دردناک است عادت کردن و به سادگی از کنار این معجزات گذشتن..... شاید تولد هر نوزادی تلنگری باشد برای ما.... تا فراموش نکنیم روزها، ماه ها و فصل هایی را که پشت سر گداشته ایم.....

 

 

...امن ترین گوشه دنیاست آغوش مادر......

 

 

 کاش جز برای خوبی و نیکی به زمین نیاید این پا....

 


 

 و جز به یاری گشوده نشود این دست....

 


 

و برادری پیوندی باشد ناگسستنی.....