دوباره ماه رمضان اومد. ماهی که من توی تمام روزهاش پرم از آرامش و

احساس های خوب. اصولا آدم مذهبی نیستم ولی واقعا رمضان رو دوست دارم.

نمی  دونم چرا ولی بدون استثنا تو این یک ماه موقع تمام غروبهاش با اینکه آروم

هستم، دلم می خواد بزنم زیر گریه . نمی دونم چه جوری میشه توصیفش کرد.

وقتی قبل از اذان با اون آهنگ خاص یکی یکی اسمهای خدا رو می خونن، و وقتی

روی تمام معنیهاش دقت می کنم از خودم بدم میاد و در برابر اون همه عظمت و بزرگی

کاری جز بغض کردن نمی تونم بکنم.