هفته پیش یه سر زدم به انجمن های گفتگو. چشمم افتاد به موضوع "ضعف زن"

و آقایون محترم در مورد خانوم ها صحبت کرده بودن.

من واقعا نمی دونم این بحث های مسخره تا کی می خواد ادامه داشته باشه؟ اصلا

با مسخره کردن همدیگه قراره که به کجا برسیم؟ چرا نمی خوایم قبول کنیم که وقتی

که ضعفی در یکی از جنسیت ها وجود داره ممکنه جنس مخالف در یه جای دیگه ضغیف

باشه و این قانون طبیعته و خواست خدا.

به نظر من این ضعف ها باید وجود داشته باشه تا زن و مرد با شناخت اونا با همدیگه

و در کنار هم اونا رو بر طرف کنن تا به کمال واقعی برسن . برسن به جایی که از

لونه نور جوجه بردارن، برسن به خدا.

شاید بهتر باشه کمی فکر کنیم یه دقیقه یا حتی یه ثانیه که :

قدرت و مردانگی یک مرد  به همون اندازه  ارزشمنده که لطافت و مهربانی یک زن.

اینطوری بهتر نیست؟؟؟