کتاب " آ نا کارنینا " رو خوندم، البته چاپ قدیم و نثر کتابی. ولی خوبیش این بود

که از سانسورهای مسخره امروزی توش خبری نبود.

کتاب جالبی بود هر چند از تولستوی کمتر از این هم انتظار نمی رفت. از اون

کتابایی که نمی شد بذاریش زمین. خیلی خوب نشون داده بود که چه طور یه

آدم می تونه به سادگی خودشو بدبخت کنه. یه جمله هم توش بود که من

واقعا بهش اعتقاد دارم:

" همه ما بدبخت خلق شدیم ولی خداوند به ما عقل و اراده عطا کرده تا هر

نوع بدبختی را  که می خواهیم انتخاب کنیم و آن نوع بدبختی را که نمی_ خواهیم رد کنیم. "