بعضی اوقات فکر می کنم که آ یا هیچوقت می تونم به آرزوهام برسم ؟

فرق نمی کنه کوچیک یا بزرگ، فقط می خوام بدونم انقدر وقت دارم که به همه آ رزوهام برسم؟ گاهی وقتها فکر می کنم اگر تمام عمر هم بدوم باز هم کمه، باز هم وقت کم می آرم . نمی دونم، شاید بهتره که هی با خودم تکرار کنم که در نا امیدی بسی امید است

اما تازگی ها نمی دونم چرا  دیگه اونقدرها به این جمله اعتقاد ندارم. دیگه این روزها به هیچی اعتقاد ندارم، حتی به خودم و می دونم که این یه فاجعه است یه فاجعه بزرگ.

وقتی آدم به خودش ایمان نداشته باشه، وقتی از اون همه استعداد ها و قدرت هایی که خدا بهش داده نتونه استفاده کنه، یه فاجعه است. و جبران فاجعه وقت زیادی می بره و برای همین من فکر می کنم هیچ وقت به آرزوهام نمی رسم.