تغییرهام رو... اونهایی که ناخودآگاه اتفاق میفته اما کاملا برام فابل لمسه رو دوست دارم. معمولا روزهای اول سال بر می گردم و یه نگاه به سال گذشته می کنم..... گاهی اتفاقی میفته که سالهای قبل و اتفاقات اون موقع هم یادم بیاد....

امسال با دو تا از دوستام رفتم یزد..... ترجیح می دادم با اتوبوس برم... که مرور کنم همه اون خاطره ها رو..... مرور کنم اون همه فکری که توی 9 ساعت راه از ذهنم می گذشت و گاهی شاد میشدم و گاهی غمگین.... که ذل بزنم به اون آسمون مهتابی و کویری که مسحورم میکرد......

اما خب وقت نبود.....

بیشتر از هروقت دیگه ای این بار سفر به یزد بهم خوش گذشت.... انکار نمی کنم وجود دوستهام رو... اما برام جالب بود، روزهای دانشجویی با ابنکه واقعا بهم خوش می گذشت اما دوست نداشتم برم یزد..... اما اینبار...... حس خوبی داشنم..... یه تغییر کاملا ناخودآگاه که البته آگاهانه گذاشتم اتفاق بیفته...که ریشه داشته باشه.... عمیق باشه.... نمی دونم.. نمی تونم بگم یزد رو دوست دارم یا اون حسی که بودن در اونجا بهم میده رو..... شاید هم به خاطر آدمهایی باشه که اونجان و من میشناسمشون و سهم بزرگی داشتن در ساختن بهترین خاطراتم تا الان که زنده ام.....

کلی غمگین بودم موقع برگشتن.... بازهم نمی دونم به خاطر رفتن از اون شهر بود یا پشت سر گذاشتن آدمهایی که برام با ارزشن و نمی دونم که آیا بازهم می تونم ببینمشون.....

اینکه باز هم شهری، جایی، خواهد بود که حسهای خوب رو باز هم در من بیدار کنه....

یا آدمهایی که به واسطه اونها..... حس خوب.... خاطرات خوبی رو داشته باشم... تا این حد که با گذشت سالها هنوز هم لبخند به لبم بیاره.....

امیدوارم که باشه.......

بعدا نوشت: الان دلم می خواست اینجا بودم....